Hayatimiz da olup bitenler kelimelere dokuldukce muhurlenir gibi...kolayca betimleriz ozelliklede..olumsuz buldugumuz seyleri.. kucucuk dunyamiz vardir aslinda... birisi sorsa kimsin nesin..ne yersin ne seversin..ne yasadin nerde yasarsin..cabucacik anlativeririz.. asklarimizi cocuklugumuzu..dostlarimizi insanlarimizi.. yasanmisligimizi nefessiz hangi renklerle uygun gorduysek..emin olduklarimiz vardir..renklerini net gorebildiklerimiz..

Bitmez gibidir omur suremiz.. yıllarca verilen yasam ugrasilari telasi arasinda..tutunma cabalarimiz ..sonunda farkederiz..kum saati gibi akip gitmekte.. panikleriz..bir gecede bir kac gunde.. kitleniriz.. renkler unutulur yasam kaybolur..tum omur beynimiz de bir hapishaneye mahkum olur.. 

Oysa az kalan kum taneleri yasamin tum renklerini gormeye yetmese de hala akiyordur....