Gölgeler Çöktü Başımın Üstüne

Gökyüzünü seyrederken gözümün alabildiği tüm semada kara bulutları görüyorum. Aralarından küçücükte olsa bir boşluk, bir mavilik arıyorum.Daha da kararıyor bulutların rengi insanın içini ürküterek.

Biliyorum az sonra şimşekler çakacak.Titreyecek bedenim o şiddetli sesle..Yavaş yavaş yüzme,gözüme küçük su damlacıkları damlamaya başlıyor. Gittikçe artıyor,artıyor ve şiddetleniyor…

Damlacıklar sıklaşmaya başladı. Yüzümün nemliliği artıyor. Saç tellerimin içinde o soğukluğu hissediyorum…Öylesine sertleşiyor ki , vücudumda değdiği her noktaya birer yara bırakıyor canımı çok acıtarak…

Çarptığı yerler kanamaya başlıyor o anlam veremediğim, inanamadığım sert dolu tanecikleriyle…Öyle sıklıkla yağıyor ki sanki bedenimi parçalayarak kalbime ulaşmak istiyor.

Yağıyor, yağıyor, yağıyor…Sanki hiç bitmeyecekmiş gibi.Sanki bunun sonu yok gibi…Sanki gökyüzü güneşe küsmüş gibi yağıyor durmadan. Üşümeye başlıyorum. Gözümü gökyüzünden çekerek sığınacak bir durak ya da bir tente arıyorum...

Ama bulamıyorum.Sanki uçsuz bucaksız bir çöl ve ben suya hasret kalmışım…Vazgeçmiş duruyorum…Kabulleniyorum yağan doluyu…Canımı acıtarak yağmaya devam ediyor…

Tam “Artık Yeter” diye düşünürken dolu yağmura teslim ediyor kendini, yağmurda güneşi özgür bırakıyor..İçime ılık bir su damlıyor,tüm vücudumu sarıyor..

Gözlerimi açıp gökyüzüne bakıyorum o tertemizliğe, o masmaviliğe.Rüya mıydı o aradığım kara bulutlar asındaki küçücükte olsa bir mavilik? Kaybolmuştu o içimi elleriyle boğan kara bulutlar…Bir tebessüm sardı dudaklarımı..

Gözlerime ışık doğurdu.O güneşin ılık esintisi vücudumun her santiminde tur atıyordu..O muhteşem yedi renk kalbime resimler çiziyordu.

Anladım ki;

”Yaşamak yedi rengin kalbine çizdiği o muhteşem resimler ve nefes almaya başlamaktı yeniden o gülen gözlerle…”

15 Ekim 2006

1.13am