Çocuklarımız yazını okudum ve gülümsedim.
Gülümsemem komik olduğu için değildi tabiki.
Peki neden mi?
Biraz acı birazda hay allah iyiliğini versin dercesine bir gülümseme idi.
Şöyleki; sen herkezi yada her babayı kendin gibimi sanırdın? Eğer öyle ise malesef çok yanılmaktasın. Yanılmakta olduğun içinde, duyduklarına ya da şahit olduklarına inanmamakta ve dolayısı ile hayret etmektede haklı olmuş oluyorsun.
Bir kişide (baba sıfatlı kişide demek istiyorum "aynı model anneler varmıdır bilmem ama" ) vicdan,merhamet vede insanlık vasıfları yoksa eğer malesef anlattın örneklerdeki gibi bir insan oluyorlar.
Aslında bu tip kişiliklere insan demekle iltifat etmiş oluyoruz ya neyse,lafın gelişi demek zornuda kalıyoruz. Fikrimce, bunu hiç dert etmemek hiç yokmuş yada hiç olmamış gibi davranmak en iyi çözüm.
Çocuklar, zaten bilinçlenip olgunlaştıklarında ya da akılları tam anlamıyla erdiğinde inan biz büyüklerden çok daha olgun davranıp üstünde bile durmuyorlar.
Yok galiba anneleri üstünde durup olayı büyütmediği zaman, kendi hayatlarını sürdürüp ayakları üstünde durmayı daha iyi öğreniyorlar.
Yazmışsın, bende iki satır konu ile ilgili sana fikrimi beyan edeyim dedim:)
SG