Zeytin Gözlüme Mektup

Sen evimin en değerli çiçeğisin. Seni en güzel sularla , en güzel havayla büyütmek istedim. Doğruyu yanlışı en az acıyı çekerek öğrenmeni istedim. Çok gaddar olamadım sana, hiç kıyamadım derslerden zayıf aldığında, öğretmeninden azar işittiğinde. Arkadaşlarınla kavga ettiğinde sana dürüst olmanı, asla haksızlık yapmamanı tembihlerken, içten içe kızdım arkadaşına belli etmeden. İsteklerine herzaman bir ölçü koymanı söylerken dünyayı koymak istedim önüne. Senin kendi doğrularını bulmanı isterken acaba benim doğrularımıda dikkate alırmı diye gözetledim gizli gizli.

Geçmişi paylaşırken sevdiklerinle, arkadaşlarınla, 'çok güzel bir çocukluk geçirdim, sevgiyi doyasıya yaşadım, insanları, doğayı sevmeyi, kendime güvenmeyi ve inanmayı annemden öğrendim' demen en büyük gurur benim için. Bilmiyorum belki yanlış şeyler de yapacaksın hayatta. Belki ağlayacaksın ,vazgeçeceksin hayallerden dönem dönem. Hepimizin düştüğü girdaplara düşeceksin istemeden.

Senden istediğim bir göbek kordonuyla bana bağlı olarak geldiğin hayattan asla vazgeçme. Umutlarından, sevinçlerinden, yüreğinde olan inançtan asla kopma. Sabah doğacak güneşin senin güneşin olacağını düşün. Benim hayatımdaki en büyük dayanağım olduğunu, şu an yaşlanmış gözlerimin en büyük ışığı olduğunu unutma.

Arada sırada bu mektubu al eline ve oku. Yıllar önecesinden sana yazdığım, geleceğimi senin üzerine kurduğumu gösteren bu satırları. Dağılsın hüznün, kırılganlığın. Koskaca bir çınar ol sende ilerde benim için. Dallarınla gökyüzüne gülümserken korkusuzca , köklerinle toprağı delicesine sar meydan okurcasına..

Tamam 'yine başladın roman yazmaya annecim' deme. Bitiriyorum bitiriyorum...

Seni çok seviyorum ZEYTİN GÖZLÜM bunu unutma. Seninde yüreğinde böyle büyük, böyle sonsuz sevgiler olsun mis kokulum.

Ha bak sakın sigaraya alışma, gece gezmelerinden çok geç gelme, derslerine çok çalış, mutlu ve başarılı olacağın mesleği seç, insanlar için, umutsuzlar için umut olmayı bil ...

Şerife ALTUNBAY 01702/2006